چيزى بدست او نيامد زنى او را گفت اگر گيسوان خود را به من مىفروشى من ترا نان خواهم داد رحيمه گيسوان خود را بريد و به او داد و طعام گرفت و براى ايوب آورد چون ايوب گيسوان او را بريده ديد بغضب آمد و سوگند ياد كرد كه صد چوب بر او بزند چون سبب بريدن گيسوها را بايوب عرض كرد غمگين شد و از سوگند خود پشيمان شد پس حق‌تعالى به او وحى نمود كه بگيرد دسته از چوبهاى خوشه خرما كه صد تركه در او باشد و بيك دفعه بزن بر او كه تا مخالفت سوگند نكرده باشى پس جميع آنچه ايوب از دست او رفته بود خداوند متعال همه را به او برگردانيد و در وقتى كه بلا بايوب رسيد هفتاد سال از سن او گذشته بود و چون بلا را از ايوب دفع كرد هفتاد و سه سال ديگر بر عمر او افزود و آنچه كه دلالت بر كمال فضل و دانش عليامخدره رحيمه مىنمايد روايتى است كه علامه مجلسى از ابن بابويه نقل كرده در جلد اول حيوة القلوب كه چون بلا ازهرجهت بر ايوب سخت شد زنش رحيمه صبر كرد بر محنت آن حضرت و ترك خدمت او نكرد پس شيطان حسد برد بر ملازمت زن ايوب بر خدمت او بنزد او آمد و گفت مگر شما از آل يعقوب نيستى گفت چرا شيطان گفت پس چيست اين مشقت و بلا كه من شما را در آن مىبينم آن عالمه صابره در جواب گفت كه خدا بما چنين كرده است كه ما را ثواب دهد بفضل خود در وقتى كه عطا كرد بفضل خود و پس گرفت تا ما را امتحان كند و ثواب دهد آيا ديده‌اى انعام‌كننده‌اى بهتر از او پس بر عطاى او شكر مىكنيم او را و بر ابتلاى او حمد مىكنيم پس جمع كرد براى ما دو فضيلت را با هم كه در نعمت او شاكر باشيم بتوفيق او و در بلاى او صابر باشيم و نمىيابيم بر صبر كردن قوتى مگر به يارى و توفيق او و شيطان هرچه شبهه بر او القا كرد رحيمه به قوت ايمان همه را جواب گفت كفى لها شرفا و فخرا